Ellemeyin Bizi

Gıcık adamın tekiyimdir, fazla oyuncu beğenmem.. Bakmayın burada koruduğuma, kendi kendime acayip saydırırım..

Saha içi hakkında babamın oğlu olsa affım yoktur.. O forma namustur benim için.. Onurdur, gururdur.. bayraktır, sancaktır..

78 yılının sıcak bir haziran gününde dünyaya geldiğimden beri çok az futbolcu sahada sanki ben oynarmış gibi haz uyandırmıştır bende..

İlki Nezihi idi.. ah ulen ah, Ferdinand az çekmedi senden.. Adam belki daha fazla kalabilirdi ondan kaçtı İngiltere'ye geriye iyi mi.. Abartılı forma öpmeleri, tribüne hani abartılı oynaması göze batıyordu ama yakışıyordu koçuma..

Hakan Tecimer'i de çok severdim herkesin Rıdvan-Oğuz-Aykut dediği zamanlarda bence başka bir yetenekti.. Ama sadece yetenek.. O kadar.. Anmak istedim..

Nezihi den sonra boşluk oldu bende.. bir ara Novak geldi, o da iyiydi, ama aradığım adam değildi..

Sonra Danimarka'nın buz gibi havasının ardından sarı saçlı, renkli gözlü insanlarının arasından kara bir adam çıktı.. Ama yüreği pırıl pırıl, bembeyaz.. Cesareti ve azmi yaktı yıktı beni.. Taa içimde hissettim Uche, nam-ı değer Deniz Uygar'ı.. Senelerce idolüm oldu, sahadaki beni yansıttı..

Sonra kader kısmet derler ya, ayağı kırılıverdi.. Ama aramızdan biri oldu çıktı..

Bu arada Kemalettin diye bir adam da onunla aynı zamanda oynadı.. Kimine göre komünist, bilmem neymiş, banane kardeşim ! adam değilmiş, öyleymiş böyleymiş, banane ! yine ben vardım sahada.. Koçlar gibi, aslanlar gibi mücadele ettim Kemo yla.. Koçum benim..

Sonra boşluğa düştüm yine..

Çok kişi geldi gitti..

Moldovan geldi sonra.. O da içimi tittretti.. Yırtıyordu kendini sahada.. iİini de yapıyordu.. Mücadelesi, hırsı, azmi.. İşte aradığım adamı tekrar buldum dedim.. Tadı damağımda kaldı.. Gidiverdi sessiz sedasız..

Sonra gamsız ama ihtiyaç duyduğunda mücadelesi ile değil, kadife bilekleriyle biri daha geldi.. Rap Rap Rapaiç dedik ona.. Rap Rap diye yeri göğü inlettik.. Ah o ne goldü.. Nasıl goldü o Antep maçındaki.. Şampiyonluğu aldı elleriyle getirdi bize.. Çok içerdi, sigara desen günde 2 paket.. Ama ihtiyaç duyduğunda sahada işini allahına kadar yapardı.. O da sessiz gitti.. Revivo paraya tav olup GS ye giderken o teklif edilen milyon dolarlara " ben bu taraftara bunu yapamam " diye elinin tersini gösterdi.. 3-5 e oynadı ama bize bu acıyı yaşatmadı.. ah ve rap rap..

Sonra yine bir boşluk oldu..

Cılız, bembeyaz tenli, hafif dalgalı saçlarıyla al yanaklı bir çocuk geldi sakaryanın içinden.. Şanlı Tuncay 'dı o.. sahadaki ben.. yine döndüm.. 5 sene mutlu etti beni, içimin yağları da hiç birikmedi.. hep eridi, eritti.. bir de adam gibi, şanlı gitseydi ya.. yakışmadı.. üzdü hepimizi..

Birde onun yanında Fabio geldi iyi mi, ondan beter.. Brezilyadaki Kızıltoprak semtinde doğmuş.. Hasta mı hasta Fenerli hemde.. Tamam çok iyi defans oyuncu değildi belki, bende çok kızmışımdır bazen ama sahada sonuna kadar mücadelesini gösterdi.. Tuncay ile beraber iki tane ben olduk, allah allah.. Ama birgün sakatlanıverdi.. ağlaya ağlaya, ağlata ağlata gitti.. Bizden de birşeyler götürdü giderken..

Sonra o geldi.. taze ben ! yine yaktı beni, yıktı beni.. bazen hakeme isyan ederken benim yerime isyan etti.. bazen benim yerime GS'ye taktı.. bazen benim yerime kaşlarını çattı.. üç senedir hep ben vardım.. her zaman ben vardım orada..

Şimdi yine beni oradan alıyorlar.. almaya çalışıyorlar.. yapma lugano, etme lugano.. beni oradan çıkarma.. beni o sahadan dışarıya atma.. benim kalbimi yerinden oynatma.. bırak ben orada kalayım.. elleme beni..

Ellemeyin bizi..

Bırakın beni orada kalayım...

Erdal Vahid